zaterdag 14 februari 2009

Back home

Goeiemorgen. Eindelijk kan ik dit weer eens zeggen zonder dat het bij jullie al bijna avond is. Gistermorgen namelijk veilig en wel in Nederland aangekomen. De reis is prima gelopen. De tweede vlucht, met KLM vanaf Detroit naar Amsterdam, was fantastisch. Heb namelijk de hele reis mee kunnen vliegen in de cockpit! Voor zover ik nog niet gemotiveerd was...

Na fantastisch te zijn ontvangen op Schiphol breekt er vanaf nu een tijd van omschakelen aan. Oftewel: me door de bergen papierwerk heen worstelen die er op mij liggen te wachten, iedereen bijpraten die ik bijna vijf en een halve maand niet gesproken heb, wennen aan het Nederlandse weer en terugkijken op één van de mooiste perioden uit mijn leven. Want wat is het mooi geweest. En iedere keer komt het moment dat je dat beseft vooral pas achteraf... Wat dat betreft wil ik graag een klasgenootje citeren die het wat mij betreft niet beter had kunnen beschrijven.

Elke dag is een dag waarop ontelbare beslissingen gemaakt moeten worden en met dat vliegen erbij legt dat soms een enorme last op onze jonge schouders. Vol enthousiasme gaat iedereen daar mee aan de slag en staat er vaak niet eens bij stil dat ze kiezen tussen links of rechts, klimmen of dalen, nu de approach of nog even wachten, landen of go around, vol of ‘to the taps’ et cetera. Vele van deze beslissingen worden nu automatisch gemaakt, maar dat het bijdraagt aan onze rugzak met bagage tot volwassenheid, jazeker!
(...)
Halverwege IFR begint zo langzamerhand het aftellen. Het aftellen van toch wel één van de mooiste periodes van mijn leven. Een periode waarin, en ik spreek denk voor velen, ontzettend veel geleerd is met betrekking tot het echte vliegen, maar ook een periode waarin we elkaar als mede-KLS’ers enorm hebben kunnen leren kennen. Een periode waarin nieuwe goede vriendschappen geboren zijn, waarin mooie activiteiten ondernomen zijn en bovenal, een begin van onze mooie toekomst gezet is.

Na deze citaten is het denk ik vooral de kunst er niets meer aan toe te voegen. Iedereen bedankt voor de leuke reacties, bemoedigingen en kaarten en...nog maar wat foto's dan maar. En tot snel!



donderdag 12 februari 2009

Wings!

Ik vrees dat ik het deze keer weer kort moet houden. Vanmorgen om kwart over acht take off gegaan voor wat mijn laatste vlucht hier in Mesa zou moeten worden. Voor de vlucht enorm zenuwachtig, maar zoals inmiddels bekend is verdween dit gevoel toen ik eenmaal in de kist zat. De vlucht zelf ging erg lekker. Ik zat goed in mijn vel en had veel zelfvertrouwen. Dit resulteerde in een pass en dus mijn CPL gehaald. Een paar uur later stond ik op de ramp voor de winguitreiking door de trainingsmanager single engine. Voor de rest eigenlijk de hele dag bezig geweest met administratie en afronding van het Amerika traject.

Morgen om 1220 pm vetrekt mijn North West Airlines vlucht van Phoenix naar Detroit waar ik over zal stappen op een KLM vlucht naar Amsterdam. Ik hoop om 1105 am op Schiphol aan te komen. Vrijdag dus.

Nou mensen tot snel!






donderdag 5 februari 2009

IFR rated!

Even kort. Vanmorgen D29 gevlogen. De grote IFR eindcheck met een nederlandse instructeur. Was enorm zenuwachtig ondanks dat mijn twee instructeurs voor IFR allebei verteld hadden dat ze er vertrouwen in hadden. En terecht bleek later...ik heb hem gehaald.

Nu even genieten en al het papierwerk in orde maken. Morgen sta ik er voor CPL1 en 2 op. De laatste vier CPL vluchten vlieg je dus weer VFR en gaat het vooral om het commercieel denken. Ik hoop zondag CPL3 te vliegen en maandag CPL4. CPL 4 is de eindcheck hier in Amerika, voor die felbegeerde gouden wings.

Kortom: ik hoop maandag klaar te zijn, en dinsdag op het vliegtuig te stappen. In dat geval kom ik woensdagmorgen aan. Maar het zou heel goed kunnen dat het donderdag of vrijdag wordt. Ik hou jullie op de hoogte!

maandag 2 februari 2009

Kriebels

Hallo daar!

Allereerst mijn excuses voor het uitblijven van een update. De tijd gaat snel de laatste paar dagen. Ook ben ik inmiddels al bijna een week mijn laptop kwijt omdat deze door een "paar virussen" zo goed als onbruikbaar geworden was. Ondanks de hulp van bekwame klasgenoten (lees: Sven) heb ik mijn laptop inmiddels toch overgedaan in de handen van professionals. Nu dus een berichtje vanaf de laptop van mijn kamergenootje, Maarten. Thanks Maarten.

Sinds afgelopen zondag heb ik ook de derde module van het IFR traject afgesloten. Het navigeren. En zoals jullie misschien al aan voelden komen: deze module leent zich uitstekend voor een mooi tripje. Zaterdag een week geleden ben ik met Gijs en mijn instructeur naar San Diego geweest. Per vliegtuig wel te verstaan! Toen ik een paar weken geleden met de auto San Diego al verkend had viel al op dat de approach van San Diego International wel érg cool was. Namelijk recht over de stad, langs de skyline en met uitzicht op de oceaan als de wind goed staat. Toen had ik nog niet durven dromen dat ik die approach ook daadwerkelijk zelf zou gaan vliegen... Na aardig wat planwerk vloog Gijs de eerste leg van Falcon Field naar Yuma International en werd het al duidelijk wat voor moois ons te wachten stond. Bij het vertrek boven Phoenix door een paar wolkenlagen heen geklommen, tussen de wolkenlagen in gecruist en vanaf daar de zonsopkomst mogen zien. Zelden iets mooiers gezien in mijn leven. Vanaf Yuma was het mijn beurt om naar San Diego te vliegen. Ook ik heb mooi wat actual IMC conditions meegepikt, heb boven de wolken gecruist en een gedeelte van de approach midden in de wolken gevlogen. Erg bizar om mee te maken omdat je totaal geen referenties meer hebt. Gelukkig daalden we tijdens het laatste (en mooiste gedeelte van de approach) net door de bovenste wolkenlaag heen en hebben we tussen wat losse wolkjes kunnen genieten van een héle gave approach vlak over de stad, de heuvels en vlak langs de skyline van San Diego. Ik denk dat dit misschien wel het mooiste is wat ik ooit gedaan heb. Niet in de minste plaats omdat we tussen de Airbussen en Boeings binnen gebracht werden.

Eenmaal in San Diego hebben we een paar uurtjes rondgewandeld en rustig wat gelunched. Opvallend hoe fit je je voelt als je met het vliegtuig naar San Diego vliegt in plaats van er met de auto naar toe rijd. Ook het vertrek uit San Diego was erg mooi. Het internationale vliegveld ligt namelijk aan de oceaan, en we hoopten dan ook een departure te krijgen over de kust heen. En ja hoor...onze wens werd verhoord. Na uitgeklommen te zijn over de oceaan vlogen we recht over de stad weer terug richting Yuma waarna we onze cruis hoogte boven het wolkendek weer bereikten. Vervolgens heb ik de laatste leg in het donker terug naar Phoenix gevlogen. Een ervaring om nooit te vergeten... Foto's volgen nog.

Na onder andere ook een navigatievluchtje naar de Grand Canyon gevlogen te hebben zit nu de navigatie er weer op en begint het zowaar te kriebelen. Deze week is Steven als eerste van de tweede groep naar huis vertrokken en ook voor mij begint het einde duidelijk in zicht te komen. Vandaag heb ik namelijk al twee vluchtjes van de laatste IFR module gevlogen: final training. Voor morgen sta ik er weer twee keer op en ik hoop donderdag D29 te vliegen. De final check wat betreft IFR. Erg spannend maar ik denk dat ik er klaar voor ben. Na IFR staan er nog 4 CPL vluchtjes op het programma, wat inhoudt dat ik weer VFR zal gaan vliegen. De laatste van deze vier vluchtjes is de grote eindcheck hier in de USA. Als ik die haal, krijg ik mijn wings. Datgene waar ik het allemaal voor doe hier. Erg spannend dus en dit zou in kunnen houden dat ik in de loop van volgende week weer voet op Nederlandse bodem zet. Alhoewel het erg lastig plannen blijft hier en het misschien beter is dit soort dingen niet hardop uit te spreken...

Ik hoop dat ik jullie weer voor een paar minuutjes heb weten te boeien, en hopelijk tot snel!
Kasper

dinsdag 20 januari 2009

Night solo

Goeieavond Nederland!

Hier in Mesa is er weer een mijlpaal behaald. Ik heb gisteravond namelijk mijn laatste solo vlucht gevlogen. Omdat er volgens de regels ook een bepaalde tijd 's nachts solo gevlogen moet worden in een zogenaamd 'complex airplane' is S13 in het leven geroepen. Voordat je deze vliegt, vlieg je op dezelfde avond D12. Het is de bedoeling dat je tijdens dit vluchtje wat gewend raakt aan het nachtvliegen, iets wat bij mij niet echt nodig was omdat ik hiervoor al een heel aantal vluchten lang approaches gevlogen had terwijl het geheel donker was. Toen we na D12 weer aan de grond stonden hebben we binnen bij dispatch de benodigde papieren getekend, en daarna was het zover: ik mocht sinds lange tijd weer alleen de lucht in. Eventjes voelde dit wel weer apart. Ik had namelijk nog nooit solo in de Arrow gevlogen plus dat het al gauw een maandje of 1,5 geleden was dat ik voor het laatst alleen in de kist zat. Na een paar minuutjes verdween dit gevoel en heb ik ontzettend genoten. Heerlijk vijf circuitjes VFR gevlogen terwijl ik genoot van een uitzicht over Phoenix 'by night'. Weer twee vluchtjes afgevinkt.

Vandaag heb ik D14 gevlogen. Hierna vlieg ik D15 en D16 nog, de laatste is alweer de module evaluatie van module twee. Approaches. Aangezien dit wel lekker gaat verwacht ik hier geen echte problemen. Module drie zal in het teken staan van navigeren. Als alles naar plan verloopt zullen Gijs en ik zaterdag allebei twee vluchtjes vliegen. Omdat we deze vluchtjes na elkaar willen plannen en de hele dag een kist mee hopen te krijgen plannen we naar San Diego International te vliegen en terug. Lijkt me erg gaaf om over de schitterende kust daar te kruisen. Hierna zullen we waarschijnlijk nog een keer, back to back, een mooie trip gaan maken. We lopen namelijk precies gelijk wat betreft het aantal gevlogen vluchtjes.

En ja...na de navigatie zal ik aan de final training van IFR beginnen. En dan komt het einde toch echt wel in zicht. Goed, nog maar niet te veel aan denken want eerst moet er nog het één en ander gebeuren. Ik heb er zin in in ieder geval!

Groetjes!

vrijdag 9 januari 2009

IFR approaches vliegen

Hallo mensen!

Vandaag een kleine update over hoe het er met het IFR traject voor staat. Want naast alle tripjes wordt er ook nog gewoon gevlogen. Alhoewel, 'gewoon'... De laatste weken heb ik naar mijn zin echt wat te weinig gevlogen. Dit komt vooral door alle feestdagen waarop we vrij waren. Ook is er een paar weken geleden een student van de school waaronder ik in Amerika vlieg gecrasht. Deze student heeft de crash niet overleeft. Dit maakte zeker indruk op ons, en ook hierdoor hebben we een paar dagen stil gestaan omdat de school toen sloot.

Op dit moment lig ik languit met mijn laptop op mijn schoot, in ons appartement dit bericht te typen. Ik heb vandaag vlucht nummer acht gevlogen. Ook heb ik er inmiddels zes simbeurtjes op zitten. Gisteravond heb ik mijn vluchtje zeven gevlogen, dit was een module-evaluatie met betrekking tot de eerste module van het IFR traject. Na dit vluchtje zou ik op de eerste module beoordeeld worden. Deze module hield het volgende in: airwork, intercepties en holdingen vliegen. Mr. Haworth zag geen problemen, en dus ben ik vandaag aan de tweede module begonnen. Approaches! Je hebt een heel aantal verschillende soorten approaches die allemaal volgens procedures (en alleen op instrumenten) gevlogen worden. Ook tijdens deze approaches heb ik een speciale bril op waardoor ik alleen de instrumenten kan zien, en niet naar buiten kan kijken. Pas vlak voor de baan gaat de bril af, en het is onwijs cool om dan (als alles goed gegaan is) de baan recht voor je te zien liggen. Wel is het nog erg hard werken om alle briefingen, checklisten en andere items op tijd af te hebben plús de approach nog eens strak te vliegen. Ik ben dan ook flink kapot op dit moment. Maar goed, oefening baart ook hier kunst.

Op dit moment ben ik dus nog aan het bijkomen van de vlucht van vandaag met de wetenschap dat ik er voor morgen weer op sta. Dan ga ik mijn één na laatste simbeurtje vliegen. Ook weer approaches dus. Ik hoop dat ik de komende dagen een paar keer twee maal op één dag kan vliegen, want op dit moment sta ik gepland om de eerste week van februari terug te komen. Iets laten dan gepland dus...

Verder begin je aan steeds meer te merken dat je het einde van het USA traject nadert. Inmiddels zijn er twee huisgenootjes van mij richting Nederland vertrokken. Maurits en Marvin hebben allebei hun wings gehaald en het is wel vreemd als dit opeens zo dichtbij komt. Nouja, nog even doorbikkelen en dan hoop ik hetzelfde te bereiken.

Tot die tijd: veel groetjes vanuit de USA,
Kasper

dinsdag 30 december 2008

Las Vegas

Hier is hij dan, de update wat betreft het kerstuitje naar Las Vegas. Wat een bizarre stad is dit zeg. Na halverwege de middag met zijn vieren, in onze betrouwbare Caddilac, uit Mesa te zijn vertrokken was het inmiddels helemaal donker toen we na een uurtje of 6 in Las Vegas aan kwamen. En dit maakte het alleen maar indrukwekkender. Omdat Las Vegas door bergen omringt is konden we lange tijd alleen maar een hele lichte plek aan de hemel zien, achter de bergen. Toen we eenmaal door de bergen heen kwamen waren we alle vier sprakeloos bij het beeld van Las Vegas bij nacht. Ik denk dat ik nog nooit zo veel lichtjes bij elkaar gezien heb, echt bizar. Ook de strip met alle hotels en casino's was meteen al goed te onderscheiden.

We hadden een route gekozen die ons via het begin van de strip naar ons hotel voor de eerste nacht (die in het hart van de strip lag) zou brengen. Als je zo 's avonds over de strip rijd zie je pas hoe bizar overdreven alles is daar. Na ingecheckt te hebben in Tresure Island zijn we meteen de strip op gegaan, hebben we een aantal grote hotels en casino's eens van binnen bekeken en hebben we de hele sfeer eens op ons laten inwerken. Een prima bezigheid eigenlijk. Vervolgens hebben we, helemaal kapot van de reis, een klein drankje op onze kamer gedaan en zijn daarna lekker gaan tukken. Dit natuurlijk niet zonder genoten te hebben van het geweldige uitzicht vanuit onze kamer: namelijk recht op de strip!



De tweede dag hebben we eerst eens lekker uitgeslapen. Na op de uiterste tijd uitgecheckt te hebben (of was het nu erna...?) zijn we richting de Stratosphere gereden. Dit is een hoge toren langs de strip die over heel Las Vegas uitkijkt. Het was erg cool om bovenin deze toren rond te lopen en alle kanten van Vegas te zien. Ook kon je heel mooi de drie vliegvelden die deze stad rijk is zien. Wat ook erg cool was, was dat er bovenop de Stratosphere een drietal achtbaan-achtige attracties gebouwd zijn. Deze attracties laten je onder andere recht boven de "afgrond" naast de toren hangen. Steven en ik zijn in twee van de drie geweest.



Na de stratosphere hebben we nog wat rondgelopen in een groot winkelcentrum. Hierna, en inmiddels eind van de middag, hebben we onze tassen naar ons volgende hotel gebracht. Het Bellagio! Helaas keken we hier niet recht op de strip, maar de kamer was erg mooi en het hele hotel was in de stijl van kerst ingericht. Iets wat we nog wel eens misten in andere hotels. Na wat uitgebreider dan normaal gegeten te hebben, het was immers 'Christmas Eve', hebben we de strip en zijn hotels en casino's verder verkend en als afsluiter genoten van de fantastische fonteinen show van het Bellagio. Erg indrukwekkend om al die fonteinen op de muziek mee te zien spelen. Filmpjes zijn bij mijn terugkomst in Nederland te bekijken.

Na een kleine lounge-/afterparty in onze kamer en een goede nacht slapen was het tijd voor één van de hoogtepunten van onze trip. Na uitgecheckt te zijn hebben we namelijk onze auto in het wereldberoemde MGM Grand Hotel geparkeerd om een show van de beroemde illusionist David Copperfield bij te wonen. De show zelf was fantastisch en ook de sfeer op eerste kerstddag was goed. Na de show zijn we weer richting Phoenix gaan rijden. En maar goed ook, want op het moment dat we de stad uitreden leek het wel noodweer. Even hebben we nog overwogen om een andere route terug te rijden, omdat de de weg op de heenweg af en toe wel erg smal en onoverzichtelijk was. Na een af ten toe behoorlijk spannende terugreis zijn we eind van de avond weer heelhuids in Mesa terug gekomen. Wat een topdagen zijn het geweest zeg! Foto's zijn vanaf nu te zien op mijn digitale fotoalbum.



Inmiddels heb ik ook weer twee dagen gevlogen. Ik merk dat ik het vliegvirus begin te krijgen. Ik heb namelijk nog nooit zo naar het vliegen uitgezien als na al deze vrije dagen. Ik kon echt niet wachten de lucht weer in te gaan. Ik heb dan ook vol op genoten van de afgelopen twee vluchtjes. Nu heb ik oud- en nieuwjaarsdag vrij en hoop vrijdag weer te kunnen vliegen. Het wordt namelijk hoog tijd om dat IFR er eens door heen te jagen. Wat betreft oud- en nieuw: we hebben plannen om met een grote groep naar Tempe te gaan. Dit is een voorstadje van Phoenix (net als Mesa) wat voornamelijk bekend is om de universiteiten en de bijbehorende studenten. Hier schijnt een groot feest met vuurwerk te zijn waar wel 100 000 mensen op af komen. Ik ben benieuwd!

Nogmaals een spetterend en voorspoedig nieuwjaar en tot in 2009!